hoe het begon

Ze zat voor mijn schuurtje, was hoogzwanger en zei zachtjes "mieuw?". Vanzelfsprekend noemde ik haar Mieuwtje. Ik mocht haar niet aanraken en slechts tot op een paar meter naderen. Het schuurtje grenst aan een groot parkeerterrein in het centrum van de stad. Bepaald geen geschikte plaats om te bevallen. Met wat voedsel lokte ik haar in de schuur en de volgende dag beviel ze van 3 prachtige jongen. Al gauw waren bij kennissen goede adressen gevonden voor deze mooie kittens: een helemaal muisgrijs katertje en twee lapjeszusjes. Mieuwtje zou ik na twee en een halve maand gecastreerd weer op straat zetten, was het plan.

vertrouwen
Ik wist dat er zwerfkatten in het centrum van de stad leefden. Op een bedrijfsterrein met loodsen, lang gras en bosjes midden in de stad ,vonden veel verwaarloosde katten -en hun nakomelingen- een schuilplaats. Ik woonde nog niet zo lang in deze stad, maar vond dat ik wel wat kon doen. Geen woorden, maar daden, werd mijn motto. Dagelijks ging ik de uitgehongerde katjes aan de rand van het bedrijfsterrein eten geven. Al na een paar weken zaten ze 's avonds op me te wachten als het voedertijd was. Stapje voor stapje won ik hun vertrouwen en werd de afstand tussen de katjes en mij letterlijk en figuurlijk kleiner. Met behulp van een hondenbench slaagde ik erin om ze één voor één te vangen. Hun zin in gerookte makreel of rundgehakt was groter dan de angst voor die grote kooi met een lang dun nylon koord aan het deurtje. Na een jaar waren alle zwerfkatten gecastreerd en werden een heleboel kittens gesocialiseerd en door kattenliefhebbers geadopteerd.Lees verder